Organ Mafyası Doktoru Olarak Doğsaydın ?

Hiç hayal ettin mi; ellerinin şifayı değil, karanlığı dokuduğu o ilk anı? İlk nefesini steril bir hastane odasında değil, bodrum katlarının rutubetli sessizliğinde, barut kokusunun antiseptik kokusuna karıştığı o izbe cerrahlarda aldığını? Babanın sana miras bıraktığı şey Hipokrat Yemini değil, "Ölüler konuşmaz, yaralılar ise sadece fısıldar" ilkesi olsaydı? İlk ninnin, bir monitörün ritmik kalp atışı değil; kapının önünde nöbet tutan ağır silahlı adamların çelikten adımları ve uzaklardan gelen siren seslerinin yankısı olsaydı… Senin dünyanda anatomi, hayat kurtarmak için değil; kurşunun izlediği yolu bulmak ve o kurşunu, arkanda hiçbir resmi kayıt bırakmadan sessizce yok etmek için öğrenilirdi. Tıp fakültesinin koridorlarında değil, şehrin yeraltı labirentlerinde dirsek çürütürdün. Senin için bir insan bedeni, Tanrı’nın mucizesi değil; alelacele yamalanması gereken bir suç mahalli, dikilmesi gereken bir sır torbası olurdu. Neşterin, bir şifa aracı değil; adaletin pençesinden kaçırılan suçların, susturulan tanıkların ve karanlık hesaplaşmaların dilsiz ortağı olurdu. Gece Yarısı Operasyonları: Kaydı Tutulmayan Hayatlar Senin sofranda yemekten önce "yaralar" sayılırdı. Nabız tutmak senin için bir sağlık kontrolü değil, bir adamın daha ne kadar sorgulanabileceğini ya da infaz edilmeden önce ne kadar dayanabileceğini ölçmek olurdu. Güven, senin lügatinde damara zerk edilen bir sakinleştirici kadar geçiciydi. Adaleti kanunlarda değil, yüzü maskeli adamların cüzdanlarından çıkan kanlı banknotlarda arardın. Sevgi mi? Senin için sevgi, ellerin kan içindeyken titremesine izin vermeyen o soğuk profesyonellikten ibaretti. Çünkü senin güneşin, hastane pencerelerinden değil; terk edilmiş fabrikaların paslı çatlaklarından sızan cılız ışıklardan ibaretti. Duyguların, steril eldivenlerin altına gizlediğin o nasırlı vicdanın kurbanı olurdu. Hata yapmak, sadece bir hastayı kaybetmek değil; senin de o masada kalman demekti. Yorulmak mı? Göz kapakların ağırlaştığında, dışarıdaki korumaların sabırsız parmakları tetiğe daha sert asılırdı. Sen bir "doktor" değil, suçun biyolojik mimarı, yeraltı dünyasının en değerli ama en nefret edilen tamircisi olurdun. Mezarı Olmayan Kimlikler Geceleri gökyüzüne bakıp dilek tutmazdın; kan grubunu bildiğin ama ismini asla sormadığın adamların hayatta kalma ihtimalini hesaplardın. Bir sonraki operasyonun hangi izbe depoda olacağını, hangi polis baskınından son anda kaçacağını… Senin kabusun hapse girmek değil, bir gün o masaya oturanın en yakının olması ve elindeki neşterin ağırlığı altında ezilmek olurdu. Çünkü o dünyada başarısızlık, sadece bir ölüm değil; seni var eden karanlığın seni de yutması demekti. Peki, sen bu et ve kemikten ibaret cehennemin ortasında kim olurdun? Hipokrat’ın kemiklerini sızlatıp, paranın ve gücün emrinde ruhunu cerrahi bir titizlikle kesip atan o soğukkanlı kasap mı? Her dikişte biraz daha eksilen, kurtardığı her caninin günahını kendi omuzlarında taşıyan o yaşayan ölü mü? Yoksa bir gün ellerindeki kanı yıkayabileceğine inanıp, imkansız bir huzurun hayaliyle kaçacak delik arayan o firari mi? Çünkü senin dünyanda "iyileşmek", aslında hiç yaralanmamış gibi görünmekti. 📌 Eğer sen de "Bir hayatı kurtarmak, bin günahı örter mi?" diye sorguluyorsan; bu neşter yarası kadar keskin ve kurşun kadar ağır dünya seni bekliyor. #mozi #mozimasyon