Hindistan'da Doğsaydın ?

Hiç hayal ettin mi; ilk nefesini steril bir odada değil, Ganj’ın kıyısında, tütsü kokusuna karışan çürümüşlüğün içinde aldığını? Babanın sana öğrettiği ilk şey hayal kurmak değil, binlerce insanın ayakları altında ezilmemek için nasıl görünmez olacağın olsaydı? İlk ninnin, tapınak çanlarının uğultusuyla yarışan o bitmek bilmeyen korna sesleri ve pazar yerinin uğultusu olsaydı… Senin dünyanda çocukluk, bir oyun değil; hayatta kalma sanatıdır. Okul çantası yerine omuzlarında başkalarının atıklarını taşırdın. Muson yağmurları seni ferahlatmak için değil, sığındığın derme çatma çatıyı başına yıkmak için yağardı. Alnına sürülen o kutsal kül, bir lütuf değil; hangi sınıfa ait olduğunun ve hangi kapıların sana sonsuza dek kapalı kalacağının mührü olurdu. Ellerin, çalışmaktan değil, her gün binlerce yabancının arasından bir parça ekmek koparmaya çalışmaktan nasır tutardı. Senin sofranda yemekten önce "kader" bölüştürülürdü. Açlığın bir tercih değil, bin yıllık bir miras olduğunu daha yatağa girmeden öğrenirdin. Adaleti mahkemelerde değil, kalabalığın gaddar sessizliğinde arardın. Umut, senin lügatinde bir kelime değil; seni daha çok çalışmaya zorlayan o zehirli bir kırbaç olurdu. Çünkü Mumbai’nin o dar sokaklarında güneş seni aydınlatmak için değil, üzerindeki teri kurutup tenini yakmak için doğardı. Duyguların, kutsal bir nehrin bulanık sularında kaybolan birer kurbanlık çiçekten ibaret kalırdı. İsyan etmek, evrenin düzenine karşı gelmek ve lanetlenmek demekti. Yorulmak mı? Durduğun an, arkandan gelen milyonlarca ayak seni çiğneyip geçerdi. Sen bir "birey" değil, devasa bir karınca yuvasının adsız bir işçisi, bitmek bilmeyen bir döngünün küçük bir parçası olurdun. Geceleri yıldızları izlemezdin; ertesi günün rızkını hesaplardın. Bir sonraki tren vagonuna nasıl tutunacağını, bir sonraki pazar yerinde neyi ucuza kapatacağını… Senin kabusun ölmek değil, bu tozlu kalabalığın içinde hiç fark edilmeden yok olup gitmek olurdu. Çünkü o dünyada unutulmak, hiç doğmamış olmakla eşdeğerdi. Peki, sen bu kaosun ortasında kim olurdun? Kendi imparatorluğunu çöplerin üzerine kuran hırslı bir "Slumlord" mu? Yoksa bir tapınağın gölgesinde, mucize bekleyerek ömrünü tüketen o sessiz gölge mi? Belki de en acısı: Üzerindeki kiri yıkasa da ruhundaki o sınıf ayrımı yarasını iyileştiremeyeceğini bilen, ama başka bir hayatı hayal bile edemeyen o adam… Çünkü senin dünyanda "yükselmek", ruhunu o kalabalığın içinde bırakmak demekti. İşte bu videoda, Hindistan’ın o renkli görünen ama derinlerinde sınıf savaşlarının ve yoksulluğun hüküm sürdüğü sokaklarda doğan bir ruhun nasıl tozlandığını anlatıyorum. 📌 Eğer sen de "Kaderine boyun eğmek mi bir erdemdir, yoksa sana biçilen o dar gömleği yırtıp atmak mı?" diye sorguluyorsan; bu kalabalık, yorgun ve çarpıcı dünya seni bekliyor. #mozi #hindistan #belgesel