เพียงแค่ยืนหน้าประตูแห่งการตื่นรู้! ทำไมพระเสินซิ่วถึงพลาดสืบทอดนิกายเซน? #นิกายเซน #การตื่นรู้

"กายคือต้นโพธิ์ จิตคือกระจกเงาใส..." โศลกธรรมที่ดูสมบูรณ์แบบและเปี่ยมด้วยความเพียรนี้ ทำไมท่านอาจารย์หงเหริ่นถึงประเมินว่า "มาถึงแค่หน้าประตู แต่ยังไม่ได้เข้าสู่ตัวบ้าน" ? ​หากเราถอดรหัสสัญญะในโศลกบทนี้ จะพบว่าแนวคิดของพระเสินซิ่วยังคงติดอยู่ใน "ทวิภาวะ" (Dualism) นั่นคือการมองเห็นว่ามีตัวตน (กระจก) ที่ต้องคอยขัดเกลา และมีกิเลส (ฝุ่นละออง) ที่ต้องคอยปัดเป่า ​การปฏิบัติแบบค่อยเป็นค่อยไปนี้เป็นรากฐานที่ดีเยี่ยม แต่ตราบใดที่จิตยังมองเห็นการแบ่งแยก ยังมีผู้กระทำและสิ่งที่ถูกกระทำ จิตนั้นก็ยังถูกร้อยรัดด้วยสมมติบัญญัติ ทำให้หยุดอยู่เพียงแค่ "หน้าประตู" ของการตื่นรู้ และยังก้าวไม่พ้นกรอบเพื่อเข้าสู่วิถีแห่ง "สุญญตา" หรือความว่างอันสมบูรณ์ ​👇 มาร่วมแลกเปลี่ยนมุมมองกันครับ... คุณคิดว่าสำหรับคนธรรมดาอย่างเรา การฝึกจิตแบบ "หมั่นเช็ดถูกระจก" ทีละน้อยนี้ ถือเป็นจุดเริ่มต้นที่จับต้องได้มากกว่าการมุ่งสู่สุญญตาในฉับพลันหรือไม่? คอมเมนต์บอกกันได้เลยครับ ​ติดตามซีรีส์การวิเคราะห์วรรณกรรม ถอดรหัสปรัชญาตะวันออก และวิถีแห่งเซนได้ที่ช่อง @dr.thanik ​ #เสินซิ่ว #นิกายเซน #สุญญตา #ปรัชญาตะวันออก #ถอดรหัสเซน #พุทธปรัชญา #การตื่นรู้ #ทวิภาวะ #ปรัชญาชีวิต #drthanik