Ortaçağ'da İşkenceci Olarak Doğsaydın ?

Hiç hayal ettin mi; ellerinin şefkati değil, acının en saf halini yoğurduğu o ilk anı? İlk nefesini güneşli bir bahar sabahında değil, meşalelerin is kustuğu, rutubetli ve kan kokan taş duvarların arasında aldığını? Babanın sana miras bıraktığı şey bir zanaat ya da onurlu bir soyadı değil, "Hakikat, kırılan kemiklerin arasındaki boşlukta saklıdır" felsefesi olsaydı? İlk ninnin, rüzgarın tatlı uğultusu değil; kalın demir kapıların arkasından sızan zincir şıngırtıları ve çaresizliğin taşa kazınmış feryatları olsaydı… Senin dünyanda insan bedeni, Tanrı'nın kutsal bir emaneti değil; sırların zorla sökülüp alınacağı inatçı bir zırh, çözülmesi gereken etten ve kemikten bir bulmaca olurdu. Meydanlarda kralların şölenlerine değil, yeraltının güneş görmeyen mahzenlerinde insan iradesinin çöküşüne şahitlik ederdin. Kerpetenlerin, demir bakirelerin ve gergi çarklarının, birer zulüm aracı değil; kralların paranoyasının emrettiği itirafları besteleyen dilsiz enstrümanların olurdu. Taş Duvarların Ardı: Güneşi Unutanlar Senin sofranda lokmalar, başkalarının günahlarının ağırlığıyla çiğnenirdi. Saate bakmak senin için zamanın geçişini değil, bir bedenin acıya daha ne kadar direnebileceğini hesaplamak olurdu. Umut, senin lügatinde kurbanın gözlerinden yavaşça silinen, eninde sonunda sönmeye mahkum cılız bir kıvılcımdı. Doğruları kanunlarda ya da kutsal metinlerde değil, derisi yüzülen adamların dudaklarından dökülen çaresiz yalvarışlarda arardın. Merhamet mi? Senin için merhamet, kurbanın ızdırabını uzatmamak adına çarkın kolunu son bir kerede, acımasızca çevirebilme iradesinden ibaretti. Çünkü senin mevsimlerin, ilkbahar veya kış değil; sadece kanın sıcaklığı ve demirin soğukluğu arasında gidip gelirdi. Duyguların, yüzüne geçirdiğin o kaba saba deri maskenin ardında boğulan nasırlı vicdanının kurbanı olurdu. Hata yapmak, sadece bir sırrı öğrenememek değil; efendilerinin gözünden düşüp, o işkence aletlerinin bir sonraki deneği olman demekti. Yorulmak mı? Kolların ağırlaştığında, yukarıdaki taht odasında bekleyenlerin sabırsız emirleri sırtında bir kırbaç gibi şaklardı. Sen bir "insan" değil, korkunun fiziksel mimarı, krallığın en sadık ama en çok iğrenilen infazcısı olurdun. İsimsiz Çığlıklar Geceleri yatağına yattığında huzurlu rüyalar görmezdin; tırnaklarını söktüğün, umutlarını un ufak ettiğin yüzü olmayan silüetlerin yankılarıyla boğuşurdun. Bir sonraki çığlığın hangi soylunun mahzeninden yükseleceğini, tahtın hangi paranoyak emirle yeni bir "hain" yaratacağını düşünürdün… Senin kabusun zindana atılmak değil, bir gün o gergi çarkına bağlanan kişinin masumiyetinden zerre şüphe duymadığın biri olması ve elindeki kızgın demirin ağırlığı altında ezilmek olurdu. Çünkü o dünyada başkaldırı, sadece bir isyan değil; seni var eden karanlığın seni de kendi ateşinde yakması demekti. Peki, sen bu paslı demir ve çürüyen et kokan cehennemin ortasında kim olurdun? Kralın mutlak otoritesinin ardına saklanıp, acıdan sapkın bir zevk alan ve insanlığını o zindanların dibinde çoktan çürütmüş o ruhsuz cellat mı? Her feryatta kendi ruhundan bir parçayı kaybeden, çevirdiği her kolda kendi vicdanının kemiklerini kıran o yaşayan ölü mü? Yoksa bir gün meşaleleri söndürüp, ardında bıraktığı o kanlı aletlerin paslanmasını dileyerek, aydınlık bir sabaha günahlarından arınmış şekilde uyanmayı hayal eden o lanetli mi? Çünkü senin dünyanda "adalet", sadece en çok acı çekenin pes edip söylediği yalanlardan ibaretti. 📌 Eğer sen de "Bir insanın karanlığı, diğerinin kaderini nasıl yazar?" diye sorguluyorsan; bu demir, ateş ve çığlık kokan dünya seni bekliyor. #mozi #mozimasyon